Tbilisi, the Bolt and the beautiful.

Bank of Georgia

Bolt

Girls

Anti Russia protests

Vake park

Georgian toilets

Dinner in style

Omdat we de laatste dagen van onze vakantie terug in Tbilisi verblijven maar dan in een airbnb in de oude stad, beslissen we om vandaag de andere stadsdelen te verkennen. Het oude gebouw van de nationale bank van Georgië is een iconisch oud Russisch gebouw dat we heel graag eens willen fotograferen. Het is een beetje ver om te voet te gaan dus nemen we twee taxi's. We proberen om het gebouw zo goed mogelijk te fotograferen en doen hiervoor best wel veel moeite. Via een hoge berm dale we af tot bij een carwash. De werkmannen kijken een beetje vreemd op als ze ons die komen. Het is dan ook een surrealistische scène zeker als je weet dat "Hallelujah" van Leonard Cohen door de luidsprekers schalt. Via de berm van de snelweg klimmen we terug naar boven tot we aan de parking van de nationale bank zijn. Daar vinden we niet onmiddellijk een taxi maar installeren we de Bolt app. Bolt is de lokale variant van Uber, een goedkoop en bijzonder performant systeem om ons te verplaatsen in de stad, zo blijkt ook de rest van de dag. Onze volgende stap is Vake park. Een beetje ouderwets maar wel een mooi en gezellig park met een groots monument ter nagedachtenis van WOII. Wanneer we in een oud Sovjet gebouwtje naar het toilet willen gaan, werden we door de toiletdame aangesproken met de vraag of we PUShTILIT gedaan hebben. Toen we haar probeerden duidelijk te maken dat we haar vraag niet begrepen, herhaalde ze hetzelfde woord tot driemaal toe maar telkens een beetje luider. Ze was duidelijk niet opgezet met iets maar we weten nog altijd niet met wat. Even verderop worden we aangesproken door een vriendelijk vrouwtje dat duidelijk eens graag met ons wou spreken. Ze blijkt meer dan 80 jaar te zijn en voortreffelijk Engels te spreken. Een bijzonder intelligente dame die van Europese kunst houdt en altijd opnieuw kom je in een gesprek over Rusland, Poetin en Trump terecht. Vanuit Vake park is het een dik half uur wandelen in de richting van Rustaveli Avenue waar we kunnen lunchen bij Lolita. Het is altijd fijn om even terug in de hipster bubble te zijn. Onderweg gaan we nog even binnen in een tweetal vintage winkeltjes maar het is nogal veel bling bling en Russische mode. We genieten van onze pauze in Lolita met homemade lemonade en een pizza maar ergeren ons toch opnieuw aan de sigarettenrook die overal aanwezig is. De eigenaar van onze volgende Airbnb blijkt gek te zijn van Monty Python en is ook een echte zeveraar in zijn communicatie met ons. We beslissen dan ook om aan te komen terwijl we "Always look at the bright side of life" gaan zingen dus moeten we hier in het restaurant alvast wat oefenen. Het zorgt opnieuw voor veel hilariteit. Omdat onze vrienden het Rooms en Stamba hotel nog niet gezien hadden, lopen we hier ook nog even door. Er zijn ergere plekken om twee keer te bezoeken. In de boekenwinkel vind ik nog een prachtig boekje deels in het Engels en deels in het Cyrillisch waar vrouwen hun verhalen vertellen over de oorlog in Zuid-Ossetië. Voor de titel alleen al was het boek het kopen waard: sHEROes. Even verderop nemen we nog eens onze geliefde metro tot aan het Vrijheidsplein. We willen graag naar Mtatsminda park maar omdat we vlakbij het parlement zijn, willen we ook aan Sophie en Koen eens tonen hoe de protesten voor het parlement plaatsvinden. Net op het moment dat we daar aankomen stapt een jongen Rus naar één van de spandoeken waarop staat "Russia kills" en scheurt deze heel ostentatief af voor de ogen van de vreedzaam protesterende mannen. We aanschouwen de situatie en beseffen nog maar eens hoe beladen het hele conflict is. En een mum van tijd staat de politie rond de man. Aanvankelijk leken ze nog vriendelijk met elkaar te communiceren maar hoe langer het duurde hoe duidelijker hun non-verbaal gedrag was. De Rus was vergezeld van een volledig foute Instagram Barbie pop die gigantisch gebotoxte lippen had. Terwijl haar man door de politie ondervraagd werd op haar gsm, was ze haar looks aan het controleren op haar telefoon. Oh dear! Wanneer wij twee uur later met de taxi opnieuw aan het parlement passeren, zien we dat de politie nog altijd met de man in kwestie aan het praten is. Op zich een goed teken dat de politie zo'n zaken toch echt wel ernstig neemt. We hebben allemaal dorst en zien op onze voorbereiding dat er een vegetarisch eethuisje vlakbij is. We gaan binnen voor een drankje maar moeten echt wel heel lang wachten (dit is trouwens overal in Georgië wel het geval) op onze bestelling. Uiteindelijk brengen ze ons een glas met komkommer-munt limonade en krijgen we de slappe lach van onze komkommer en kwel. Letterlijk en figuurlijk dus groen lachen.

We wandelen verder tot aan de het basisstation van de funicular die ons naar boven naar het park brengt. De dame aan het loket vindt het belangrijker om te luisteren naar het verhaal van haar collega dan om ons te bedienen. Ongelooflijk toch. We verlangen al naar het Georgische platteland om die gastvrijheid en vriendelijkheid waarvoor de Georgiërs zo bekend zijn alsnog te ontdekken want op een paar uitzonderingen na hebben we hier nog niet echt vriendelijke mensen ontmoet. Het park blijkt een heerlijk ouderwets pretpark te zijn dat in een mooie setting van bomen op een heuvel boven de stad gesitueerd is. Het felgekleurde reuzenrad en de verlichte mast die je zo goed kan zien in het donker blijken redelijk vervallen installaties te zijn. We zien hier trouwens best wel veel volledig gesluierde vrouwen die enkel hun ogen laten zien aan de buitenwereld. Voor de rest zijn ze van kop tot teen en zwarte kledij gehuld. Na ons bezoek aan het park nemen we een Bolt terug naar Fabrika waar we om zeven uur de sleutels van onze auto overhandigd krijgen. De eigenaar van Tbilisi Car Rental beschikt over een uiterst performante app waar hij alles kan inregelen. Werkelijk indrukwekkend en iets wat wij in België ook nog niet zo vaak zien. De auto's zelf bleken erg goed mee te vallen en zijn groter dan ik voor ogen had. Avondeten doen we bij Barbaristan, een restaurant op vijtien minuten wandelen van Fabrika. Ze beschikken over een heel bijzondere menukaart die gebaseerd is op een oud kookboek uit de 19e eeuw We worden ontvangen door kelners in statige kostuums die ons begeleiden naar een tafel in de sfeervolle kelder. Het eten is gemiddeld iets duurder dan wat we tot nog toe gekend hebben maar uiteindelijk bedraagt de rekening €23 per persoon wat nog altijd belachelijk weinig is voor een restaurant met en dergelijke allure. Als roadtrippers zijn we niet bepaald vertrouwd met een service waarbij vier kelders rond je tafel komen staan om allemaal samen je bord te serveren. We hebben er onze plezier bij. De hoofdkelner David geeft wel niet door dat Fé nog een kind is want zij krijgt wel een menukaart terwijl Kato en Witse er geen krijgen. Ach ach. Nog een laatste avondwandeling in Tbilisi en rond 11u30 gaat het licht uit in onze gezamenlijke slaapkamer. We zijn klaar voor twee weken rondreizen door Georgië.